| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
ای آرامش دهنده قلب ها / ای آفریننده روز و شب ای کسی که سال ها را از پی هم می گذرانی دگرگون کن ما را در سالی که تازه از راه رسیده ما می خواهیم انسان دیگری باشیم / انسان
امروز آخرین روز وبلاگی منه واسه همینم جدی جدی سال نو رو به همه شما دوستای مهربونم / اعم از وبلاگ نویس و غیر وبلاگی
تبریک
گنده گنده میگم آرزوی سالی پر از مهر / آشتی / هر چه خوبی برای شما سبز ترین ها ... |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 28 اسفند1385ساعت 10:21 توسط آیین طارمی |
|
|
خیانت قرمز امروز میخوام اعتراف کنم من برای اولین و آخرین بار توی زندگیم خیانت کردم روز جمعه 26 اسفند 1385 من و 4 تا دوستام که همه شون استقلالی ان رفتم ورزشگاه آزادی و تیم استقلال رو تشویق کردم و از این بابت صمیمانه / صادقانه از تموم پرسپولیسی ها عذر میخوام و قول میدم 10 فروردین 1386 توی داربی جبران کنم و این خیانت دیگه تکرار نشه/ضمنا عکس هایی از اون روز کذایی هست که خجالت کشیدم بذارم توی وبلاگم. پرسپولیسی های عزیز بهم حق بدین من توی 40 هزار تا آبی گیر کرده بودم مجبور شدم نقش یه استقلالی رو بازی کنم شدیدا عذر خواهی میکنم. زنده باد پرسپولیس همیشه قهرمان |
|
+ نوشته شده در
شنبه 26 اسفند1385ساعت 9:39 توسط آیین طارمی |
|
|
حکایت کودکانی که سیبیل دارند چقدر خنده دار است که آدم کت و شلواری بپوشد که به تنش گریه کند / آن هم های های چقدر بد است که آدم یک کیف سامسونت زیبا و … دستش بگیرد که داخلش حتی زیر شلوار و نان و پنیر هم نباشد و پز هم میدهند / آن هم های های چقدر مضحک است که آدم سیبیل داشته باشد یک هوا ولی دلش / فکرش / قلبش کودکی بیش نباشد و وسعت دیدش آنقدر کم باشد که حتی زیر پایش را هم نبیند و توی دلش بخندد / آن هم های های خدایا به هر که چیزی میدهی اول گنجایشش را بده … سال دارد تمام میشود ها … عوض شویم. |
|
+ نوشته شده در
شنبه 26 اسفند1385ساعت 9:37 توسط آیین طارمی |
|
|
( بهار بهاران ) شب جدال جیرجیرک های سمج و سکوت زیباترین ترانه اش را سر می دهد اما آنسوتر پشت پیشانی سبز کوه سبز – وار یکی در راه است نفس زنان / ... بی تاب و پر ..... از هق هق باران .... همانی که می شناختمش دستانش چو من خالی اما هر چه داشت در دل بود هم او که بارید صادقانه بر حضور کمرنگم از قله های آبی اعتماد... خودش بود بهار بهاران.... آهای با شمایم / پاییزی ها چرا نشسته اید ؟ به خنده های رود بسپارید گلهای خشک گلدان بلورتان را و تازه شوید تازه به تازه ... و تو تنها ببار ببار تا که بشویی آلام کهنه ورم کرده را ببار ای سرود ابری بشوی حجم کدر این روزهای بی قراری را و بمان تا همیشه خدا...
هان / با توام / ای حضور شکفته همچنان ای بهار بهاران. |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 23 اسفند1385ساعت 20:45 توسط آیین طارمی |
|
|
چی فکر می کردم چی شد ... معرفت دارم ... معرفت ... ببر و ببر مرام بدم ؟مرام...آبجی به شرط چاقوئه ها آقا چی بدم خدمتتون؟بعله خانم؟جانم ...خانم...ای بابا ... معرفت ... مرام ... رفاقت ... صفا ... - می بخشین ، اعتماد هست خدمتتون؟ بعله ؟ - اعتماد... اعتماد می خواستم جناب اعتماد ؟ ... - همون که توش معرفت و رفاقت و مرام و ... همه اینا که گفتی تو شه ؟ - آره ... واسه همینم اسمش اعتماده... دارین؟ اوه ... تا دلت بخواد... یه نیسان بسه ؟ - چی ؟یه نیسان ؟ میبری بر و بچه ها استفاده میکنن دیگه... شب عید هم که هست - خیلی زیاده ... یه دونه میخوام. همه اش؟ مسخره کردی مارو؟نزدیک عیده ها... - یه دونه کافیه آقا ، شرمنده مارکش چیه؟ عالی ... هرکی برده جواب گرفته ... دواست...شفا... - من چند تا مارک بردم قلابی دراومده ضرر کردم ها... این عالیه ... بیا * * * * * حالا روزها میگذره و اون مارک های زیادی رو مصرف کرده فروشنده همچنان فریاد میزنه بازارش داغ داغه - آقا نامردی دارین؟ نه دایی مصرف رفته بالا ،صبح میاد همون صبح رو بار دس به دس تموم میشه... و اون حتی از خودش هم صلب اعتماد کرده حالا تنها کفش های کهنه اش تا پای جون پا به پاش موندن چرا که میدونن اون عشق قله نداره اصلا از ارتفاع میترسه ... گرچه تجربه صعود داره و ... هی ... اینجا اعتماد یا دس دومه یا تقلبی و من باید جعبه اعتماد ذهنم رو غربال کنم: ریزها یه طرف – درشت ها یه طرف شاید اصلا تموم منفذه هاشو مسدود کنم .... عجب روزهای سردیه این دم دمای بهار .... * * * * * چرا من همه چی زود به زود یادم میره؟ چرا ملت فکر میکنن من بده کارشونم؟من تموم قرض هامو دادم... که طلب هم دارم چرا من نمی فهمم که اعتماد و هرچی لغت این جنسیه تنها واژه اس ... واژه . واژه هایی نخ نما که میپوسن و میریزن و تار میشن و من رو می تنن حالا این وسط عشق کجای قصه اس هاج و واجم و یا محبت ، دوستی ، رفاقت ... می بینین ، همه واژه های شعری ان حتی خود شعر هم از دست اونا کلا فه اس ....... ای کاش میشد عین گذشته های دور ، بعد بغض رفت و یه شیکم سیر ( باران می بارد ) امید رو گوش داد و همه چی رو فراموش کرد. آقا من خودم رو گرفتار روزهای سیاهی کردم که مزه بهار می دن فقط مزه بهار حالا من جواب معده بیچاره مو چی بدم که ناخوشه و ... هه ... من باهاس خودم رو غربال کنم. گروهان به صف : از امروز کم حرف میزنی ، کم کوش می کنی ، کم نگاه می کنی ، کم می خندی و... کم کم دیونه میشی ... ای بابا من که همه چیز زندگیم کم و با قناعته من عادت کردم به عادت و هر چی عادت کردنی ئه ولی باهاس جدی باشم .... آقاجون سرت رو بنداز پایین ... می فهمی ؟ .... عین یه بچه آدم کارت رو بکن ... می فهمی ؟ .... عین یه آدم آهنی بی مسئولیت و چیز فهم ... می فهمی ؟ طفلی گلوم در جنگ با بغض طفلی چشام در جنگ با اشک طفلی زبونم در جنگ حق و نا حق طفلی حجم ساده ام که هق هق می کنه : من،به هیچ،بلندایی،دل،نبستم چرا که آموختم:به چیزی که دل نداره دل نبندم امان از این دل خرابم- بقول قیصر امین پور:دردهای پوستی کجا،درد دوستی کجا؟ اصلا اگه یه بار دیگه از این غلط ها بکنی پشت دستت رو جیز میذارم فلفل می ریزم تو دهنت میندازمت تو انباری و درش رو هم قفل میکنم فهمیدی ؟ بی تربیت..... * * * * * آهای مرد نکنه بقول ترکها گورخیدی ؟ .... آره گورخیدم از آدما ، از روشنایی ، از رد پام ، از خودم من از خودمم گورخیدم ترس همیشه مراقب آدماس ... و من گورخیدم. آدمی حسرت سرگردونه یه روز خوش خوشونشه ... یه روز در به رد تو کف یه لبخند ماسیده اس و از این همه هیچی به من نماسیده که فقط خون توی رگهام ماسیده..... بابا یکی من رو تایید کنه ... من فقیرم.... مهر تایید میخوام یکی من رو تشویق کنه.... من فقیرم ... مهر صد آفرین میخوام هه .... هیچکی حواسش به خودش نیس. آخه یکی نیس به من بگه خره ..... خل شدی ؟ برو یه گوشه بشین و فقط بنویس حیف نبود اون روزگار؟چه صفایی میکردی با خودت ... با آدمای قشنگ زندگی کوچیکت که آهسته آهسته و سخت ساختیش ... برو ... برو ... * * * * * درسته ، دقیقا حق با شماست اگه این خانواده کوچیک هم که نداشتم ... ای تمام دل خوشی های من برای شما می نویسم ، می نویسم و این را تو میدانی : تویی که با منی تا همیشه.... پس قسم به نان و نمک قسم به آیین قسم قسم به بوی خوش یاس می مانم ، می نویسم ، نمی هراسم من مرد روزهای سخت و بارانی ام .....
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 22 اسفند1385ساعت 10:49 توسط آیین طارمی |
|
|
ابراهیم فرخ منش همیشه در قلب های ماست
با سلام و احترام به تمام وبلاگ نویسان محترم بنده حقیر با همکاری یوسف علیخانی عزیز قصد داریم با نزدیک شدن به سالگرد هنرمند فاخر - معلم مهربان و ... زنده یاد ابراهیم فرخ منش ویژه نامه یادبود اینترنتی برای ایشان تهیه کنیم فلذا از همه شما دوستانی که خاطراتی از ابراهیم فرخ منش دارید در خواست میشود خاطرات خود را در همین پست نگارش فرمائید تا ما را در این حرکت ماندگار که متاسفانه همیشه پس از رسم رفتن اجرا خواهد شد یاری رسانید. شایان ذکر است پس از اجرای اینترنتی آن کلیه مطالب و خاطرات در یکی از هفته نامه های محلی چاپ و سپس با همکاری یوسف علیخانی عزیز در یک کتاب به چاپ خواهد رسید. ضمنا در پیوند های بنده میتوانید روی وبلاگ یوسف علیخانی بروید و اطلاعاتی بگیرید قبلا از لطف و همکاری همه شما بزرگواران کمال تشکر را داریم.
منتظر خاطرات شما در این پست هستم
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 21 اسفند1385ساعت 11:33 توسط آیین طارمی |
|
|
جشنواره تئاتر پلیس حسین علیجانی موفق به دریافت جایزه بروشور شد که به ایشان و گروه اجرایی تبریک میگوئیم.
جشنواره عاشورائیان
نمایش پل موفق به دریافت جوایز کارگردانی :ناصر ایزدفر بازیگری مرد:کیوان حبیبی بازیگری زن:اعظم عرفانی موسیقی:مهدی احمدی طراحی صحنه:خانم مشاط
آرزوی تکرار موفقیت ها را برای تئاتر قزوین دارم |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 20 اسفند1385ساعت 13:27 توسط آیین طارمی |
|
|
اینم یه شعر با لحجه قزوینی که سینه به سینه به ما رسیده با احترام تقدیم به همه دوستان مهربون وبلاگیم قزوینی بالام قزوینه اس و انگور شانی جانه قوت مدد باید بدانی بالام قوتا همه اش توی پسته اس لبان یار من از غنچه بسته اس دم اون سینه کش دمره قزی بیشینم بیشینم تا که یارم از خانه درآد اونه بیبینم بیبینم من میخوام یارمه یک هفته زیارت ببرم بال تو بالش بندازم سیر و سیاهت ببرم الهی داغشه من نبینم نبینم الهی گل به باغش بیچینم بیچینم *** منه یارم دو تا بلبل بودیم رو شاخ پسته فلک سنگم زده اس بالم شیکسته اس الهی بال بدن پرواز گیرم لب دروازه شیراز شینم من بدو بدو دنبال یار یار بدو دو تا لب بازار ظهرکی گوشت خریدم بردمه دادم به خانه یارم گفت جیجیله زده اتش به جانت بپرد حرف گوشته ره تو خانه ببری زودی گربه میفهمه تا روته اونور کنی میجد میرد تو قابلمه گوشتاره گربه برده اس نخودا ره مرغه خورده اس ای خدا گشنه مانه اس مرغه تو آسمان اس یار من وقتی که منه میبیند خیدیک میدد ابروشه لنگه به لنگه مندازد لپاشه سرخ میکند عین تلبچه قرمز منه از دور میبیند چراغ آلیک تیلیک میدد قربان قده بالاش برم من قربان نازه اداش برم من امید وارم تعطیلات عید 86 به همه تون خوش بگذره چه اونایی که مثل من جیباشون پر خالیه چه اونایی که... بابا خوش بگذره....... |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 20 اسفند1385ساعت 12:25 توسط آیین طارمی |
|
|
هفت سین...
صبح سوسوی سوار سپید ورقص گلهای دامنش بر خاک همه از جنس باران با برگ های ذلال زرد. اینجا حال و هوای همه پر از اذدهام است من،تو-هر که بهاری است سبز را ... گلهای بنفش و ارغوانی چسبیده به ساقه های معصومی که دیروز خواب ماه میدیدند و شب ستاره و سرد و سرد و سرد... می شوید شر شر باران زنگار هر چه هست و نیست و جای قلموی خدا روی ابر ها گل سری است بر گیسوان نیلگون بی انتها. جوی ها لبریز رود ها فریاد / و جنگل تنها واژه ای است که میخندد در هجوم حیاتی دوباره دوباره .... و ما این حوالی با دلهای مخملی خالی از هر بغض و درد در اثنایی که ثانیه ها آرام و آهسته می خرامند سفره ای از بودن پیش رومان و در دل آن هفت بهانه برای سین انتظار میکشیم... قدم های مهربانی را بر گونه هامان مادر – پدر ........... سه دو یک.... تحول زندگی دوباره اوج را چشمک میزند و قلب ها پر... امید...عشق...بخشش... و عید ترانه خان چهار چشمی ما را می پاید به احترامش برخیزیم نگاهی کنیم از سر مهر سلامی کنیم سلام. |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه 20 اسفند1385ساعت 11:56 توسط آیین طارمی |
|
|
هیوا هم به چزابه سفر کرد ... رسول ملا قلی پور کارگردان فیلم های هیوا - سفر به چزابه - میم مثل مادر و ... سه شنبه پانزدهم اسفند ماه یکهزار و سیصد و هشتاد و پنج بر اثر عارضه قلبی به آغوش پروردگارش بازگشت و ما ایستاده نوبت خویش را انتظار می کشیم ......... ملاقلی پور همه چیز را ساده می دید و همیشه در کارهایش به ارتباط عمیق گذشته و حال اعتقاد داشت و همین باعث شده بود یک صداقت ساده همیشه در کارهایش موج بزند - یقینا رسول مثل کارهایش هیچ گاه ذهن کوچک ما را ترک نخواهد کرد. و حسرتی کجایی ؟ بشنو/بشنو/ من از آنگونه با خویش به مهرم که بسمل شدن را به جان می پذیرم بس که پاک می خواند این آب پاکیزه که عطشانش مانده ام./ بس که آزاد خواهم شد از تکرار هجاهای همهمه در کشاکش این جنگ بی شکوه / و پاکیزگی این آب با جان پر عطش ام کوچ را هم سفر خواهد شد. ( شاملوی بزرگ)
روهش سپید و یادش گرامی باد یا حق
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه 16 اسفند1385ساعت 10:24 توسط آیین طارمی |
|
|
در کوچه پس کوچه های خاطرات صورتی مدرسه عصر بود ، هوای دم دمای بهار رو که می دونین چطوریاس ؟ اعتمادی بهش نیست / الان خوبه ده دقیقه بعد شرشر بارون ( بقول حسین پناهی:بیا زیر چتر من که بارون خیست نکنه – همه چی از یادم میره مگه یادش که همیشه یادمه ... ) ماشین رو خاموش کردم و رفتم تو پیاده رو ، هنوز کامل از روی جوی آب رد نشده بودم ... صدای قشنگی که هاله ای از گرد کهنه پیری توش موج میزد گفت : سلام ... طارمی ... چرخیدم طرفش ، دست پاچه شدم ، یه پیرمرد و دختر جوونش با کلی بار تو دستاشون وایستاده بودن ... آقای نقیب بود . چقدر پیر شده بود ، خیلی پیر... فکر میکنم 16 یا 17 سال بود که ندیده بودمش اما هم قیافه اش یادم موندهبود هم اسمش ... فلاش بک به 20 سال پیش ... سال اول راهنمایی – خیابان پیغمبریه – مدرسه محسن میرزایی – کلاس 4-1 (توضیح اینکه شاگرد اول ها کلاس 1-1 بودن) آخرای زنگ دوم بود – هفت بار رفتم تا جلوی میز معلم و گفتم : آقا ما بریم دستشویی ؟ اون موقع مدرسه ها اینقدر با کلاس نشده بود که هر کی دستشویی داره بدون اجازه هم میتونه بره و ... گفت نه ، هر هفت بارش رو هم گفت نه . منم رفتم ته کلاس و یه موزائیک از زمین کندم و زیرش ... نتیجه اش این شد که یه هفته بیرون کلاس توی حیاط پای یه درخت توت یه پائه وایستادم و کلی از آقای نقیب چوب خوردم . یه بار دیگه امتهان داشتیم ، از سر جلسه در اومده بودم و داشتم به بر و بچه هایی که دور و برم بودن تکه کاغذ های تقلبی رو که ازشون استفاده کرده بودم نشونشون می دادم که آقای نقیب از بین بچه ها سر درآورد و تقلب ها رو به همراه چند پس گردنی ناقابل ضمیمه ورقه امتهانی ام کرد و ... این فلاش بک ها رو نوشتم که فقط بدونین چه اعجوبه ای بودم . دستم رو گرفت و پیش دخترش گفت : طارمی جان کجایی ؟ چی کار میکنی ؟ زبونم بند اومده بود ، گفتم : خدا رو شکر می گذره آقای نقیب گفت مارو حلال کن پسر ها گفتم : ای آقا این چه حرفیه شما باهاس مارو حلال کنین آقا ... هنوز هم ناخد آگاه بهش میگفتم آقا دستم رو بیشتر فشار داد و گفت: ما پامون لب گوره ها ... مارو ببخشید / جرات کردم و روشو بوسیدم و گفتم : آقا من افتخار میکنم که شاگرد شما بودم / تا وقتی که زنده ام افتخار می کنم گفت موفق باشی و رفت ولی هنوز اونقدر دور نشده بود که صدامو نشنوه جراتم بیشتر شد : داد زدم آقای نقیب ما هنوزم شما رو دوست داریم عین یه بچه اول راهنمایی... خندید ... خندید و رفت . و من آرزو کردم این آخرین باری نباشه که میبینمش... تموم این اتفاقات 2 یا 3 دقیقه طول کشید- به خودم اومدم/دیدم ماشین رو گذاشتم تو پیلوت و دارم از پله ها میرم بالا و خرید یادم رفته... تو تموم راه این بغض لجوج لعنتی گلوم رو فشار میداد،روی پله ها وایستادم – دیگه طاقت نیاوردم – شونه هام چند بار آروم آروم تکون خورد – خیلی خودم رو نگه داشتم ولی سنگ پله ها به اندازه چند قطره خسی شد و ... باور کنین هیچ وقت ناظم مدرسه محسن میرزایی رو یادم نرفته بود و نمیره. اول دلم براش سوخت ولی بعد بهش غبطه خوردم، ای کاش من جای اون بودم، خیلی ها مث من هستن که به شاگردی آقای نقیب افتخار میکنن و این از تموم لحظات زندگی کوچیک من با ارزش تره آقای نقیب ناظم مدرسه راهنمایی محسن میرزایی ... آقای رجبی ناظم دبستان رزبان ... و آقای نقیب ها و رجبی ها و ........ دوستون داریم ، بهتون افتخار می کنیم ، خدا بهتون عمر با عزت بده ... سلامت و پاینده باشین..... ارادتمند شما : دانش آموزی شیطان یا حق |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه 14 اسفند1385ساعت 9:9 توسط آیین طارمی |
|
|
یکی از ما عنوان نمایشی است به نویسندگی و کارگردانی : زهرا علیجانی در جشنواره تئاتر پلیس نمایش فوق که تلاشی تازه از بچه های خوب تئاتر قزوین است یکشنبه در ۲ سانس در تالار مهر حوزه هنری تهران اجرا خواهد شد . برای گروه اجرایی مخصوصا زهرا علیجانی و همسرش حسین عزیز آرزوی موفقیت میکنیم. درود و دو صد بدرودتان باد |
|
+ نوشته شده در
شنبه 12 اسفند1385ساعت 12:4 توسط آیین طارمی |
|
|
دغدغه های کبود اسفندی - اسفند لنگان لنگان دارد آخرین نفس هایش را ... می کشیم خودمان را روی زمین / ما ته مانده همین سالیم که دارد... آب در هاون می کوبیم انگار . - خیابان های شلوغ در ازدهام تب آلود این دمای یخ زدگی کلافه / سردرگم و بی تفاوت چمباتمه زده اند و ما ... نه بوی ماهی تازه / نه لطافت آهار لباسهای بی خیال پشت ویترین نه عطر کفش تا نخورده از پنجه ونه طعم تنقلاتی که قلب نگران سفره هفت سین بیقرار آنهاست... یقینا سیستم مشام ما مختل شده وگرنه نمره عینکمان که همان است / در این بگیر و ببند هشتاد و پنج - ای کاش این کودکان بینی نداشتند مگر چه می شود حس بویایی شان را از دست بدهند؟ و چشمان کوچک و معصومشان اینطور دو دو نمی زد که ... ما همیشه حوالی چاه جیب هامان خشکسالی است ودستمان در هوای کرخت این روزها بین زمین و آسمان سکته ناقص می کند / و اهسته به هم فریاد می زنیم دریغ از سالی که دارد خودش را زنجیر میکند به همیشه... - او یکی است / انها دو تا ما سه تائیم و آن دیگری شاید ... هر چه کمتر / آسان تر این درد نخ نما را... چگونه تحمل باید کرد ؟ / آیا... چگونه بخش کنیم واژه مانوس ندارم را برای بچه هایی که صبح کره ماه .... غروب هاوایی سیر می کنند / بی گناه / بی گناه ... مگر چه میشود به معلم سال اول |